Misja 1Moon cz.18

Po długiej rozmowie z ojcem, w końcu zgodził się żebym poszła z innymi na polowanie. Zebrało się więcej wilków niż zazwyczaj. Razem z drugim stadem tworzymy wielką grupę, przez co na polowanie też poszło więcej. Weszliśmy do lasu i prawie od razu stwierdziłam, że lepiej poluje się samemu. Ojciec prawie wogóle nie pozwalał mi się zbliżyć do zwierząt chociaż polowałam sama już na większe, ale nie mogłam o tym powiedzieć ojcu bo by się dowiedział że polowałam już sama.
 Wataha szła właśnie tropem sarny kiedy usłyszeliśmy przeciągłe wycie i poznaliśmy w tamtym kierunku. Dobiegliśmy do polany na której małe stado wilków miało wielki problem z niedźwiedźami. Wszyscy pobiegli, żeby im pomóc, ja też chciałam biec  ale ojciec mnie zatrzymał.
-Zostań tu!
-Ale...
-Zostań!
Powiedział i pobiegł. Nigdy nie walczyłem z niedźwiedziem, ale większość wilków też nie, co było niesprawiedliwe. Zwłaszcza że czułam, że dałabym sobie z tym radę.
 Moje rozmyślania przerwał odnośny pisk. Jakiś wilk leżał powalone na ziemi, a wielgachny niedźwiedź stał tuż nad nim chcąc go dobić. Inne wilki już biegły w jego stronę, żeby mu pomóc, ale byli za daleko i nie mieli szans dobiec na czas. Ale ja miałam. Ruszyłam biegiem w jego stronę i skoczyłam na niedźwiedzia. Przewróciła go wgryzłam się w niego. Zwierzę leżało martwe. Nie wiem kto był bardziej zdziwiony ja czy inne wilki, ale trwało ta tylko chwilę. Po chwili szalałam z resztą po polanie. Niedźwiedzie nie miały szans.
 Kiedy było już spokojnie zaczęliśmy sprawdzać czy mamy jakieś straty. Na szczęście zobaczyłam ojca i Wasera, czyli całe nasze stado przeżyło czego nie było można powiedzieć o naszych sojusznikach, a tym bardziej o stadzie które próbowaliśmy ratować, musieliśmy przyjść za późno. Waser mnie zauważył i razem z ojcem przybiegli do mnie. Myślałam, że będzie wściekły bo kazał mi zostać w lesie, ale powiedział, że byłam wspaniała i bardzo mnie chwalił.
 Potem zabraliśmy ranne wilki i wróciliśmy. Pomogłam iść jakimś basiorowi, ale dopiero po chwili zobaczyłam, że był to wilk, którego uratowałam. Był mały i nie wyglądał najlepiej. Sierść miał krótką i brudną tak bardzo, że nie było widać jakiego jest koloru. Był chudy i nie wyglądał na wilka, który jest zdrowy. Był też nieśmiały. Zaczęłam z nim rozmawiać, ale głównie to ja mówiłam. Dowiedziałam się tylko, że stado, które walczyło z niedźwiedziami to nie jest jego wataha.
 Wróciliśmy do reszty. Wszystkie wilki wydawały się zdziwione tak szybkim powrotem, ale bardziej tyloma rannymi.

Misja 1 Ifus cz.17

Nie miałam pojęcia gdzie jest Charli, a Valixi poszła gdzieś z Rose, więc postanowiłam pochodzić gdzieś sama.
 Chodziłam pomiędzy wilkami bez celu, w tedy zobaczyłam najprzystojniejszego basiora jakiego w życiu widziałam.
 Miał gładką szaro brązową sierść, która lśniła w blasku wieczornego słońca. Postanowiłam podejść i zagadać.
-Cześć -powiedziałam-jestem Ifus.
-Tawer. Miło Cię poznać.
-Czym się zajmujesz w stadzie?
-Jestem wojownikiem, a ty?
-Młodą alfą.
-Nieźle, niedługo będziesz żądzić watahą.
-Może, mam dwie siostry.
-Ooo. To duża konkurencja.
-Tak, ale na razie rodzice żądzą.
-Rozumiem. Mój ojciec miał szansę stać się alfą, ale jego rodzice woleli wujka- powiedział i wskazał na alfe,który rozmawiał z Ojcem o zbliżającym się polowaniu.
-Trochę szkoda.
-Ojciec strasznie się wkurzył, zwłaszcza że to on jest starszy.
-Wiek ma znaczenie?
-Niby nie ale wiesz jak to jest.
-Wiem. Ja z siostrami jesteśmy w tym samym wieku.
-Gdzie właściwie są twoje siostry?
-Valixi siedzi tam przy Rose, a Moon nie widzę.
-Acha, ja mam siostrę, ale też nie wiem gdzie jest.
-Może poszła na polowanie?
-Ona na polowanie? Nie sądzę.
-Skoro tak mówisz.
-To nie jest zajęcie dla niej. Twoje siostry polują?
-Ja i Valixi nie, ale Moon czasami namawia ojca żeby ją zabrał. Lubisz polować?
-Tak.
-To czemu nie idziesz z innymi?
-Polowanie w dużej grupie to nie dla mnie. Ja mogę chodzić, ale z kimś.
-Z chęcią bym z tobą poszła gdyby umiała.
-Jak chcesz mogę Cię kiedyś nauczyć.
-Z chęcią. Wiesz zawsze chciałam pójść, ale...
-A kim jest ta wadera?
Popatrzyłam w tamtym kierunku. Razem z wilkami, które wróciły z polowania szła Można. Była cała w liściach, a pysk miała cały w krwi.
-To moja siostra, Moon, a co?
-Jest piękna.
Powiedział i odszedł zostawiając mnie samą.

Misja1 Dias cz.20

Usłyszałem jak jaskinia się zapada. Wszystkie wilki ruszyły przed siebie ale nie byliśmy w stanie utrzymać ich razem. Rozbiegliśmy się po podziemnych korytarzach. Nie wiedziałem gdzie biegnę i ile wilków zostało przy mnie. Nie zdziwiłbym się gdyby większość się pogubiła, ale na szczęście jest tu mało ślepych zakamarków i większość musiała by się stąd wydostać. Cały tunel walił nam się na głowy. Biegłem jak najszybciej się dało. W końcu wybiegł na zewnątrz. Chciałem paść zmęczony na ziemi, ale miałem ważniejsze rzeczy do zrobienia. Zacząłem się rozglądać. Tunel był całkiem zasypany i niedało się wrócić. Oprócz mnie wybiegł też Waser i Wezy alfa tamtej watahy. Teraz został nam tylko znaleść resztę.

Misja1 Valixi cz.16

Większość wilków poszła na polowanie. Ja zostałam. Usiadłam na brzegu polany. Koło mnie leżała Rose, czarna wilczyca z wielkimi skrzydłami. Watahy zatrzymały się na szczycie góry więc pod nami roztaczał się piękny widok. Droga dłużyła się strasznie. Nie wiedziałyśmy co mamy ze sobą zrobić. Ifus gadał z jakimś basiorem. Był nawet przystojny Ifus chyba też się spodobał.
- Ona chyba go polubiła- powiedziałam.
- Myślisz?- odpowiedziała Rose.
- Jestem pewna, znasz go.
- Tak, wszystkie wadery za nim szaleją.
- Nie dziwie im się.
- Ale on żadnej nie chce.
- Czemu?
- Mówi że czeka na tą jedyną. Moim zdaniem Ifus nie ma szans.
- Przestań on się jej podoba, a moja siostra może mieć każdego kogo chce.
- Mówisz tak jak byś była pewna.
- Może mieć każdego kogo chce jeśli jej pomogę.
- Coś czuję, że masz już plan.
- Mam, choć, pomożesz mi.

Od Moon znalezienie towarzysza cz.1/3

 Był późny wieczór. Wyszłam z jaskini i poszłam w stronę lasu. Zawsze mnie tam ciągnęło.
 Wieczór był ciepły  ale ciemny. Witam szykował się do nocy. Ojciec chodził pilnując wszystkiego. Akira odprowadzała Kasę do jej jaskini. Valixi, Ifus i Charli żegnały się już. A ja szłam sama w kierunku lasu. Chodziłam tam prawie co noc. Mogłam w tedy spokojnie pomyśleć. Czasami też polowałam. Kiedyś namówiłam tatę, żeby zabrał mnie na polowanie i pokazał jak to się robi. Mimo, że na początku nie szło mi za dobrze, ale z czasem doszłam do wprawy i nie musiałam już uciekać przed szalonymi jeleniami, które pewnie długo chwaliły się że pogoniły wilka. Teraz byłam już naprawdę dobra. Kilka razy nawet upolowałam dzika, ale nie mówiłam o tym nikomu. Ojciec,który martwi się kiedy łapie króliki, pewnie nie byłby zadowolony.
 W lesie panował już mrok. Było cicho. Weszłam głębiej w las i zaczęłam topić. Wyczułam sarne i poszłam w tamtym kierunku. Po krótkim czasie stałam już zaczajona i czekałam na dobrą okazję.
 W tedy usłyszałam dźwięk łamanych gałęzi, a raczej całych drzew. Coś wielkiego przecieło niebo nad demną i opadło nie daleko z tąd. Zapominając o sarnie pognałam w tamtym kierunku.

Misja 1Charli cz.15

Wataha szła wolno do przed siebie. Pogoda była piękna. Las cicho szumiał. Ja, Ifus, Valixi i nasze dwie nowo poznane koleżanki szłyśmy z tyłu rozmawiając. Droga dłużyła się nie miłośernie. Mimo że widoki były piękne po czasie znudziły nam się. Zrobiliśmy kolejny postój na jakiś polanie. Była to duża, kwiecista łąka przez którą przepływał strumyk, w którym pojawił się Tęczuś. Rozłożyliśmy się na trawie. Jak szczęście dopisze to zostaniemy tu na noc. Alfa zaczą zbierać wilki na polowanie, ale to nie dla mnie.

Misja 1Charli cz.15

Wataha szła wolno do przed siebie. Pogoda była piękna. Las cicho szumiał. Ja, Ifus, Valixi i nasze dwie nowo poznane koleżanki szłyśmy z tyłu rozmawiając. Droga dłużyła się nie miłośernie. Mimo że widoki były piękne po czasie znudziły nam się. Zrobiliśmy kolejny postój na jakiś polanie. Była to duża, kwiecista łąka przez którą przepływał strumyk, w którym pojawił się Tęczuś. Rozłożyliśmy się na trawie. Jak szczęście dopisze to zostaniemy tu na noc. Alfa zaczą zbierać wilki na polowanie, ale to nie dla mnie.